| |
Texto en bable
Un payo falando solo
Toy
equí porque sí, me caso 'n baxo que no se me rompeu dengún
bubaxo, y puedo tar equí si me da gana la mitá o algo más de
la semana.
Traigo un bolsu cebera pa chupar la
xalapa que yo quiera y a naide nin delgún emporta un pitu que
apañe una merluza o un bonitu.
Pagando lo que tome, qué resoño non
hay pelos pa mí, me caso 'n bioño, pos quién paga,
descansa, según diz el refrán, y non amansa, quien trai a
barlovento cinco duros o diez o más de ciento.
Ta 'l caldo quescentella así me salve
Dios, ¡otra botella! y con esta van siete pa ayudar al abobo
y al zoquete un pan de la Composa que fai una merienda muy
coriosa.
A min que non me digan que tomando de
sidra un culín de cuando en cuando se pierde el sintíu de la
cabeza. Lo que la sidra da ye fortaleza, firmeza nos cadriles,
puxanza nos caniles, nel gañote frescura y n'a boca l'estómagu
fartura.
¡ Valiente mentecatu el que non procura
apañar siquiera una fartura de sidra de la pipa que ifaga
revuelvinos e na tripa!
El que non toma sidra, non acierte pues a lo
que estamos tuerta va a pasar esta vida sin desmayos; tien que
la pasar echando rayos el que nunca gozó de la dicha de
fartase de sidra por la espicha.
El llunes n' a quintana: el día principal
de la semana. El domingo ye fiesta, pero pa 'char la
siesta tien un que madrugar pa dir a misa, pa mudar la camisa,
pa xugar al latiente y pa char una copuca d'aguardiente.
El martes, de trabayar te fartes, nin una
copa de xarapa prebes, nin el miércoles tampocu, nin el
jueves. Los viernes y los sábados n' aldea ... con agua de la
fonte. ¡Y Dios la dea! Si non obiese llunes, tábamos divertíos
n' ayunes.
Cuando allega esi día, la meyor romería, la que
yo más estimo y más destingo, ye poner la ropina del
domingo, los zapatinos nuevos. comer un par de güevos n'
tortilla y venir a carreres pa la villa.
¿Y quién me tuse
a mí si como agora< tengo un vasu de más que me
n'mora? Dengunu, xuro a tal, que 'l que presuma o que 'l
cerebru-i afuma, o quei sobren acasu les corades. ¡ Qué venga
por un par de cebollades!
Esi que m'arrespuende y que tantu
s'ofende que se avere p' acá, que non recule, nin que de mingo
marmule; pos xuntándonos dos de cada orisca, ¡ A ver si hay
otros dos pa' CHAR LA
BRISCA!
|
|